Historia silników Volvo

Od 55 koni mechanicznych i pierwszych pomysłów na redukcję spalania aż do 285 koni i restrykcyjnych norm emisji, czyli co mają wspólnego dwa z najbardziej znanych modeli Volvo 164 i S80. Przedstawiamy historię sześciocylindrowych silników Volvo. Właśnie mija 80. rocznica ich powstania.

Czterocylindrowy silnik pierwszej serii aut Volvo dopiero zaczął się rozgrzewać, gdy został zastąpiony większą i równiej pracującą „szóstką”. Decyzję o wprowadzeniu na rynek sześciocylindrowych silników z pewnością przyspieszyły  plany Volvo dotyczące produkcji większych samochodów. Dlatego wiosną 1929 roku swoją premierę miał już silnik DB, zamontowany w równie premierowym modelu Volvo PV651. Liczba „6” oznaczała ilość cylindrów, „5” liczbę siedzeń, zaś „1” oznaczała pierwszą wersję nowej serii. Silnik DB o pojemności 3010 cm3 i mocy 55 koni mechanicznych z łatwością umożliwiał przekroczenie prędkości 100 km/h. W owych czasach auto ekonomiczne pod względem zużycia paliwa nie powinno spalać więcej niż 20 l/100 km, toteż nowa „szóstka” okazała się silnikiem bardzo ekonomicznym – i jednocześnie niezawodnym i długotrwałym. Te dwie cechy charakteryzują wszystkie wersje silników D i E. Począwszy od pierwszego silnika o pojemności 3010 cm3 i mocy 55 koni mechanicznych opracowano wiele różnych wersji, kończąc na wersji ED o pojemności 3670 cm3 i mocy 91 koni.

Silnik modułowy?
Jeszcze zanim zaprzestano produkcji silnika ED, inżynierowie Volvo rozpoczęli prace nad nowocześniejszym silnikiem sześciocylindrowym. Choć nie wymyślono jeszcze wtedy terminu „silnik modułowy”, dokładnie tak zaprojektowano nowy silnik B30 w oparciu o te same, sprawdzone zasady co słynny, czterocylindrowy silnik B18. Następcę B18, czyli B20 wprowadzono jesienią 1968 r. – w tym samym czasie co sześciocylindrowy B30. Wymiary cylindra w B30 były identyczne jak w B20 – 88,9 x 80 mm. Projekt silnika modułowego został później wzmocniony możliwością wymienialności tłoków, łączników, zaworów i komponentów mechanizmu zaworowego między silnikami B20 i B30.

Volvo 164 z kontrolą spalin – urodziny cz 2

Pierwszy model z kontrolą emisji spalin

Silnik B30 posiadał te same wymiary cylindra co model B20: 88,9 x 80 mm, odpowiednio dla średnicy i skoku silnika. Innymi słowy był to silnik o charakterze modułowym, zanim jeszcze wynaleziono to określenie. Projekt ten charakteryzował się również tym, że zawory, tłoki i korbowody, które można było bez problemu wymieniać na elementy z silników B18, B20 oraz B30.

Moc, moment obrotowy oraz ogólna charakterystyka silnika B30 były zbliżone do innych 3-litrowych “szóstek”. To co je wyróżniało na tle konkurencji, to zastosowany w silnikach samochodowych z roku modelowego 1969 układ “filtrowania” spalin (w standardowym wyposażeniu). Zasada takiego rozwiązania jest prosta: poprzez wykorzystanie szeregu nowych zastosowań po stronie gaźnika oraz układu wlotowego, proces spalania był znacznie dokładniejszy przy niskich obrotach w porównaniu z silnikami podobnego typu.

Nowe rozwiązania zastosowane w silniku to termostatyczne sterowanie gaźnikiem (dzięki któremu mieszanka paliwa utrzymywana była w stałej temperaturze bez względu na warunki otoczenia) a także dodatkowy zawór w przewodzie ssącym (który nadawał paliwu ruch wirowy i przyczyniał się do wstępnego odparowywania mieszanki). Rezultatem były spaliny o mniejszej zawartości dwutlenku węgla oraz węglowodorów. Przy wyższych obrotach zawory otwierały się, a mieszanka mogła bezpośrednio przechodzić do silnika bez odparowywania wstępnego, ponieważ proces spalania był już wystarczająco wydajny.
W modelu 164 od samego początku dostępne były do wyboru trzy typy skrzyni biegów: manualna 4-biegowa, manualna 4-biegowa z nadbiegiem oraz automatyczna 3-biegowa skrzynia biegów.

Wielki powrót ukośnego pasa na osłony chłodnicy

Rozstaw osi modelu Volvo 164 wynosił 270 cm, o 10 cm więcej niż w innych modelach, dzięki czemu zyskano dodatkowe miejsce na długi silnik oraz dodatkową przestrzeń na nogi z tyłu samochodu. Model 164 był podobny do modelu 144, a jedyne różnice dotyczyły przodu i maski samochodu. Grill był pionowy i niemal kwadratowy, a dodatkowo, po ponad 20 latach przerwy, w modelu tym ponownie pojawił się symbol żelaza Volvo połączony charakterystycznym ukośnym pasem.

Najpotężniejszy silnik Volvo w historii

Początkowo model 164 wyposażony był w miękką, wełnianą tapicerkę foteli i drzwi, która dawała wrażenie ekskluzywności. Jednak już po roku standardem stała się tapicerka skórzana, a w opcji dostępny był również welur. Podobnie jak pozostałe modele Volvo, także i 164 przeszedł szereg technicznych i kosmetycznych zmian. Najistotniejszą z nich było wprowadzenie jesienią 1971 roku modelu 164E z wtryskiem paliwa: silnik B30E o mocy 175 KM był wówczas najpotężniejszym silnikiem samochodowym montowanym kiedykolwiek w autach Volvo.
Silnik B30 trafił również do kilku innych samochodów: napędzał on elegancki model projektowy 3000 GTZ Zagato. Został on również wykorzystany w seryjnej produkcji brytyjskiego samochodu sportowego Marcos o pojemności 3 litrów, który oferowany był także jako model 1800 cm3 z silnikiem Volvo B18.
Jesienią roku 1974 model Volvo 164 zastąpiono nowym modelem, który otrzymał oznaczenie Volvo 264. Był on napędzany silnikiem V6, który utrzymał się w różnych odsłonach flagowego modelu Volvo aż do jesieni 1990, kiedy to sześciocylindrowy silnik rzędowy – zaprojektowany został na nowo i wykonany w całości z aluminium – raz jeszcze trafił do modelu z najwyższej półki – Volvo 960.

Inspiracja dla współczesnych, dużych sedanów Volvo

Volvo 164 umocniło reputację Volvo, jako producenta samochodów prestiżowych i utorował drogę swojemu następcy, modelowi 260, zastąpionemu później niezwykle popularnym modelem 760, który rzeczywiście postawił Volvo w jednym rzędzie z innymi producentami samochodów stanowiących uosobienie wysokiej jakości i prestiżu. Model 164 był kamieniem milowym rozwoju samochodów, które przez lata zmieniły się w duże, nowoczesne, sześciocylindrowe samochody Volvo. Dziś są one reprezentowane przede wszystkim przez model Volvo S80 – topową limuzynę szwedzkiej marki.